En fin, queridos padawans, he visto que solo tengo dos visitas en los últimos cinco días (cosa intolerable). Además, ¡he llegado a las 300 visitas! Pero cuando me doy cuenta de que la mitad son de América (¿qué puto sudaca me lee, por favor? -que conste que el "puto" no remarca un cierto racismo, simplemente que no me cabe en la cabeza que clase de ser puede pararse a leer esto sin saber de quién es), y la otra mitad son de Internet Explorer (sinceramente, no sé qué es peor), me doy cuenta de que tampoco es para tanto.
En fin, como celebración, o contramedida, o simplemente porque tenía muy abandonado esto, os traigo hoy un poema que, aunque yo no veía demasiado bueno, me sirvió para ganarme unos impíos dineros (cosas que tiene apelar al patriotismo de la gente, que todos tenemos, más o menos escondido), y, bueno, que lo disfrutéis.
*O poema é unha "resposta" a un soneto gongorino no cal nos pon a parir, por se non queda claro.
Este poema é respota
que lle adica un galego
a Luis de Góngora
como observación a un soneto
que critica á nosa morada
crendo ter dereito a facelo.
-. - - -
Rei dos poetas, dos sonetos
príncipe da rima, do son
señor da linguaxe, do verso
ser doutro mundo, meu escritor.
Fonte infinita de talento
case que das letras patrón
todo iso e máis é, narizón,
o gran Francisco de Quevedo.
Ganouche a batalla xa hai tempo
cando mandaba o endecasílabo
e dos Austrias era o reino,
a túa poesía, timo.
El non precisa de agravios nin burlas
para demostrar o seu xenio
ata agora, na sepultura,
el é grande e ti pequeño.
Por iso, a ti me remito
para atacar ó teu soneto
no que cargas sen sentido
contra noso fogar galego.
Non imos nós, bravos galegos
a criticar vosa mezquita
non imos, aínda que queremos
porque se imos danos a risa.
Calamos, por ser cabaleiros
calamos, por non facer ferida
calamos, por mostrar respeto
ás xentes da nación veciña.
Que non existe maior virtude
que a persoa humilde, sencilla,
que unha vida de costumes
e unha actitude comedida.
Delas eres oposto, Góngora,
delas e de calquera alegría
que só eres imaxe tórrida
do gran inimigo da Galicia!
Que as nosas xentes criticas
e xuzgas xogando a ser Deus,
crendo ser de millor familia,
sendo o denostado dos teus!
Méteste cas cuncas, cos zocos
cas señas dun pobo labrego,
esquecendo que teu ouro
é froito do sangue galego!
Que labura sen pausa a terra
paga en especies e garda o gando
responsables das túas ceas
e do coiro dos teus zapatos!
Cres que o monte, o fondo val
son cousas a facer de menos
non deixas nin á terra en paz
ata a ela regas de desprezo.
Eres como o vello Lázaro,
confundes a riqueza ca honra
non por ter infinitos cartos
podes facer tal demagoxia!
Xa quererías ti ser galego
vivir no mar e ver o que esconde
comer ben e sentir o vento,
gozar do verde de nosos montes.
Envexa é o teu, vil castelán
envexa que tornas desprezo
envexa do noso fogar
envexa do pobo galego!
No hay comentarios:
Publicar un comentario