martes, 29 de mayo de 2012

Solo tengo dos visitas en cinco días, y eso no puede ser...

En fin, queridos padawans, he visto que solo tengo dos visitas en los últimos cinco días (cosa intolerable). Además, ¡he llegado a las 300 visitas! Pero cuando me doy cuenta de que la mitad son de América (¿qué puto sudaca me lee, por favor? -que conste que el "puto" no remarca un cierto racismo, simplemente que no me cabe en la cabeza que clase de ser puede pararse a leer esto sin saber de quién es), y la otra mitad son de Internet Explorer (sinceramente, no sé qué es peor), me doy cuenta de que tampoco es para tanto.

En fin, como celebración, o contramedida, o simplemente porque tenía muy abandonado esto, os traigo hoy un poema que, aunque yo no veía demasiado bueno, me sirvió para ganarme unos impíos dineros (cosas que tiene apelar al patriotismo de la gente, que todos tenemos, más o menos escondido), y, bueno, que lo disfrutéis.

*O poema é unha "resposta" a un soneto gongorino no cal nos pon a parir, por se non queda claro.

Este poema é respota
que lle adica un galego
a Luis de Góngora
como observación a un soneto
que critica á nosa morada
crendo ter dereito a facelo.

-. - - -

Rei dos poetas, dos sonetos
príncipe da rima, do son
señor da linguaxe, do verso
ser doutro mundo, meu escritor.

Fonte infinita de talento
case que das letras patrón
todo iso e máis é, narizón,
o gran Francisco de Quevedo.

Ganouche a batalla xa hai tempo
cando mandaba o endecasílabo
e dos Austrias era o reino,
a túa poesía, timo.

El non precisa de agravios nin burlas
para demostrar o seu xenio
ata agora, na sepultura,
el é grande e ti pequeño.

Por iso, a ti me remito
para atacar ó teu soneto
no que cargas sen sentido
contra noso fogar galego.

Non imos nós, bravos galegos
a criticar vosa mezquita
non imos, aínda que queremos
porque se imos danos a risa.

Calamos, por ser cabaleiros
calamos, por non facer ferida
calamos, por mostrar respeto
ás xentes da nación veciña.

Que non existe maior virtude
que a persoa humilde, sencilla,
que unha vida de costumes
e unha actitude comedida.

Delas eres oposto, Góngora,
delas e de calquera alegría
que só eres imaxe tórrida
do gran inimigo da Galicia!

Que as nosas xentes criticas
e xuzgas xogando a ser Deus,
crendo ser de millor familia,
sendo o denostado dos teus!

Méteste cas cuncas, cos zocos
cas señas dun pobo labrego,
esquecendo que teu ouro
é froito do sangue galego!

Que labura sen pausa a terra
paga en especies e garda o gando
responsables das túas ceas
e do coiro dos teus zapatos!

Cres que o monte, o fondo val
son cousas a facer de menos
non deixas nin á terra en paz
ata a ela regas de desprezo.

Eres como o vello Lázaro,
confundes a riqueza ca honra
non por ter infinitos cartos
podes facer tal demagoxia!
Xa quererías ti ser galego
vivir no mar e ver o que esconde
comer ben e sentir o vento,
gozar do verde de nosos montes.

Envexa é o teu, vil castelán
envexa que tornas desprezo
envexa do noso fogar
envexa do pobo galego!

sábado, 12 de mayo de 2012

A mi Pájaro de un solo cuerno

Bueno...he de decir que me hallo hoy aquí para dedicar toda una entrada a una sola persona, por injusto que parezca respecto al resto de personas que aún esperan con ansia el ser bendecidas por mi toque bloggero. En fin, a quien felicito ya lo sabe. La verdad es que le pregunté si quería un poema customizado (para los de la LOGSE: modificar un objeto para que se distinga de cualquier otro), así que, bueno, he tenido que recurrir a algo generalizado, al tema lírico por excelencia. Y de ahí surge mi 2º Tríptico, este enfocado en tres de las fases en las que el amor puede dividirse, aunque nunca siga un esquema predefinido: ansia, plenitud y desengaño.
Huelga decir que son de una calidad paupérrima, últimamente no ando nada inspirado. Y los sonetos no son mi forma favorita, ya que siempre me ha parecido que los sonetos se cargan toda musicalidad existente.

ANSIA

Oh tú, cuna de belleza admirable
oh tú, la más blanca pureza de lirio,
oh tú, música de todos los ritmos
oh tú, ser de perfección denunciable.

Tú, que llenas los espacios, mis tardes,
de alegría, sonrisas, regocijo;
tú, que eres motor del corazón mío
yo te adoro y tú no lo sabes.

Tú altiva dama, yo caballero prófugo
tú eres lo más preciado, yo un hombre de bien,
tú de infinitas dotes, yo menos que poco,

¿está hecho el asno para probar la miel?
Es injusto que me vuelvas loco
y que yo no te pueda querer.

PLENITUD

¿Es verano? ¿Es invierno? No lo sé.
¿Es de día? ¿Es de noche? Lo desconozco
Ahora que soy tuyo, flor de loto
nada importa, ni dormir ni comer.

No me preocupan la vida o la muerte,
ahora tú eres mi lecho, mi oro,
mi alimento, mi refugio, mi todo
y ni Fortuna cambiará mi suerte.

No podrá acabar con el mayor cúmulo
de virtudes, gracia y perfección
que ha visto y verá este mundo

en cualquier paraje bajo el Sol,
las lunas, las estrellas o el oscuro
infinito, aunque menor que mi amor.

DESENGAÑO

¡Oh tú que te crees Narciso
oh tú que te crees soberana
de mi pobre y desdichada alma
oh tú que te crees mi ídolo!

¡Oh tú que te crees fuego y llama
tú, sicaria de mis dolores
que mis penas desconoces
y mis esperanzas apagas!

¡Oh tú que te crees violeta
reina en el mayor de los campos
oh tú que dejas esdichados

en los parajes donde esperas
oh tú que te creía perfecta
cuando aún estabas a mi lado!

-----------------------------------
Bueno, y tras esta demostración de como NO componer unos sonetos, algo más ¿light?, una larga metáfora, de propina.
-----------------------------------

Tengo seis diotrías, es cierto
y sin gafas no es secreto
(aunque cuando puedo lo niego)
que estoy bastante ciego.

Este defecto viene a cuento
de como veía yo a un pájaro
que los demás veían feo y raro
y yo catalogaba bello.

Me parecía extraño ver
como evitaban al ser alado
al que siempre dejaban de lado
sin su interior conocer.

Alma tan grande y risueña
que yo creía entrever
tras su cara, ese ser
me prendía de tal manera!

No me cabe en la cabeza
que lo pudieran denostar
a aquel cuyo único mal
era no irradiar belleza.

Donde ellos ven una marca,
yo veo un curioso hoyuelo,
donde ellos ven un Adefesio
yo veo un alma inmaculada.

Ellos buscan nimios detalles
yo apelo a su conjunto:
nunca nada igual vio el mundo,
figura de semejante talle.

Me enamoré de aquella ave
no por sus toscas proporciones,
sus encantos o pormenores,
sino por aquel cantar suave.

Aquella voz que solo yo oía,
y no parecía interesarle
a otros pájaros, ni a nadie;
que marcaba el compás de mi vida.

Pero para mí era justo eso,
mi tesoro más preciado
y si no tuviera mi pájaro
¿qué sería de mi yo entero?

Un infeliz, un mar de dudas
un hueco y vacío cascarón
un vestigio de lo que fui yo
un buscador de sepultura.

jueves, 3 de mayo de 2012



Hacía tiempo que no me reía tanto a costa del CoD, y mira que soy cruel con él últimamente.

miércoles, 2 de mayo de 2012

Coplas a la Fragas

Bueno, hoy os traigo otro poema, aunque de ambientación realista, por desgracia; que versa sobre la sobrebia humana y cómo pudre todo lo que toca.

"Bosque que prestas tus dotes
a los propios de tu tierra
y a extraños,
bosque dejado en los brotes
por los de más baja ralea
durante años.

Bosque sufrido y sufridor
de los juegos de codicia
y sus artes,
bosque fuente de dolor
en ese instante de la vida
en que ardes.

Bosque que eres la cuna
de todo lo que te puebla
y carcome
bosque que eras madre única
del árbol, de la hiedra
y del hombre.

Bosque que eres mi morada,
mi escondite, mi lugar,
y mi todo,
bosque que eres mi amada
mi confidente, mi mal,
y mi ahorro.

Bosque que aguardas paciente
una ansiada mano amiga
del que manda
pero ellos no te merecen
a juzgar por la desidia
con que tratan.

Carecen de alma y principios,
son sicarios del demonio
y su fuego,
son animales y asesinos
y de ellos será todo
el averno.

A ti expolian tus encantos
con desmedida vergüenza
por dinero,
a ti explotan los mercados
buscando simples maneras
de hacerte preso.

Locos que contra ti atentan,
te prenden fuego y mutilan
por su lucro,
locos que destrozan su tierra,
la de tus hijos y la mía
por dos duros.

Después se hacen encumbrar
presentándose como héroes
a tu costa;
son cura de todo mal,
la más gentil de las gentes,
según la hora.

Manipuladores, falsos,
afrenta al verde, los árboles
y lo bello,
son el cáncer, son los malos,
en nuestras sociedades
y en el resto.

Bosque que igualas a Roma
en historia, en grandeza,
y en Nerón;
bosque que pasas a lona
de cenizas, muerte y piedra
bajo el Sol.

Llegas a nosotros tras ver
a los celtas o los godos
habitarte,
pero es tal nuestra sed que
prefieres ante nosotros
a los de antes.

Que habitaban contigo
en perfecta armonía
y en paz,
ahora a ti te destruimos
porque nuestra propia vida
no es tal:
y no es ella de verdad,
solo es una vulgar búsqueda
del beneficio,
perdimos la humanidad
como haremos con el planeta
de oficio.

Todo serán yermos lares;
grises, sin vida ni luz
ni alegría
serán del polvo los bares
del hielo, el norte y el sur,
de la sombra, el día.

Saldrá el Sol por el oeste,
no habrá ríos, ni mares,
ni sabanas,
será negro lo antes verde,
ariscos se harán los valles:
serán montañas.
El agua se tornará amarga,
amarga como el premio
recibido,
por la sin pausa escalada
en las gráficas del cerro
destructivo.

El aire será el veneno
de las fábricas que guardan
esas gentes,
se teñirá de rojo el cielo,
las lluvias serán espadas,
y el resto, inerte.

Es ahora el momento
en que debemos guardarte
con fiereza,
ser tu escudo ante ellos,
que no seas otro Marte,
madre Tierra."

martes, 13 de marzo de 2012

Poema Skyrim nº3

Soplan vientos de guerra
en Ventalia y Soledad,
soplan los Capas Tormenta
el fuego de la tempestad.

Se sienta Ulfric en su trono
en el otro, un imperial;
unos buscan el retorno
de su vieja forma de pensar,
los otros procuran el modo
de la "su" paz restaurar,
pero al final cuenta solo
si tú vas o no a luchar.

Doscientos años tras Oblivion
y treinta del Concordato
Tamriel estábien jodido
porque ahora reinan los Thalmor.

Desde el castillo de azogue
que viene a ser su embajada
dominan todos los montes,
las ciudades y la Marca.

Tienen hasta en el colegio
a uno de sus comisarios
es un espigado elfo
que se hace llamar Ancano.

El cabrón es misterioso
y me sigue a todas partes
tras saber de mis logros
en las mágicas artes.

Él aquí no es bienvenido
ni por el mismo archimago
él ansía el podería
que guarda el Ojo de Magnus.

domingo, 11 de marzo de 2012

Poema Skyrim nº2

Bueno, y con este (del cual me siento más orgulloso que del otro) cierro la hornada de esta semana:

"Ciudad que guardas el gremio
en tus lúgubres entrañas,
ciudad que echaste al cieno
tu honor y honra pasadas.

Ciudad sucia y traicionera
taimada, absorbente, oscura...
ciudad que tu rey es violencia
y mil secretos ocultas.

Pongamos que digo Riften,
donde tima el mercader,
roban hasta los honestos
y gobierna Mercer Frey.

Recorro el tenebroso lugar,
temeroso por las leyendas
temeroso por no escapar,
temeroso de que sean ciertas.

Me dice un lugareño
que me vaya de la ciudad
que Maven Espino Negro
me va a querer violar.

Me dicen que las calles
están bastante podridas
que los ladrones mangantes
duermen en las alcantarillas.

Que la entrada oculta
se haya en el sagrario,
que delante hay una puta
esperando a los inciados.

En fin, este lejano lugar
que se encuentra en el sureste
más peligroso que Markath
y menos seguro que Helgen,

ya me apremia a marchar,
que en sus fueros no me quiere:
gustoso la voy a abandonar
porque allí solo hallaré muerte."

Este está más curradillo, eh???????????

Soneto Skyrim nº1

Ummm...llamadme friki si queréis, pero esto es lo que pasa cuando me pico xD

"Estaba en Skyrim con mi maza de hierro
cuando un gran dragón surgió de los cielos
bajó de arriba y me pisoteó con fuerza
cargando contra mí, mi cara y mis gemas.

Saqué curación rápida y la katana,
contraataqué con desgarro de dragones
me protegí de su aliento de escarcha;
y ya en el suelo me comió los cojones.

Los suyos huesos en el suelo aguardan
a que le robara y abriese su inventario
tomé sus huesos y robé sus escamas.

No puedo andar ni montar a caballo
la interfaz me habla de sobrecarga
y no me permite viajar rápido."

Sinceramente, este es malillo. El siguiente será mejor.

jueves, 1 de marzo de 2012

ES UNA CACA-TÚA!!!

El temazo que lo está petando allí por donde pasa. Fuera el que te pega y mierdas del estilo.

jueves, 16 de febrero de 2012

Gran escena

Hoy os dejo con una gran escena, o mejor dicho, conjunto de escenas de una gran película, "To be or not be", del no menos grande Lubitsch. Especial atención del 2:00 en adelante.

martes, 7 de febrero de 2012

miércoles, 1 de febrero de 2012

Otra de Skyrim

Joder, últimamente no paro, ¡pero es que hay tanto que decir! Hoy vengo con otra frikada que acabo de encontrar y que merece la pena, sobre todo si controlas algo de inglés (khajitta=khajitta, por ejemplo).





ESTOS TÍOS SON PUTOS DIOSES

Chiste (malo, malo, malo)

Hoy estuve hablando con Sergio. Fue gracioso, con lo que reproduciré fielmente nuestra conversación.

Sergio: "Bueno, yo de vez en cuando voy a nadar los sábados"
Mateo: "Ah"
Sergio: "Pero el sábado pasado había un perro que me perseguía mientras nadaba"
Mateo: "Ah. ¿Sabes qué era? Un perrófilo. JAJAJAJAJAJAJA"

En fin, he aquí el chistaco del día, y puede que el de la semana.

martes, 31 de enero de 2012

Va por Joel y todo Dovakhiin que se precie

En fin, hace poco una amiga mía (Laura) me enseñó un vídeo de un youtuber, hasta aquella fecha, desconocido para mí. Mi reacción fue la de cualquier persona que ve por primera vez un vídeo del Youtube, me descojoné maquiavélicamente (no válido para el spot del melanoma).

Creo que es demasiado maravilloso como para que el resto del mundo no conozca a este tío. Si queréis, podéis ver el resto de vídeos de este palomo, aunque supongo que los iré subiendo de manera regular y constante.

Comienzo

Bueno, mi primera nueva entrada...qué menos que empezar con algo poderosamente friki, de lo más admirable que he visto durante la última semana. Os presento un vídeo realizado por admiradores amateurs del Halo, que derrocha más calidad que muchos de los productos a los que nos han malacostumbrado. Yo sólo soy capaz de calificarlo de increíble y admirable, y no sé qué os parecerá a vosotros, pero sin duda es una pequeña obra de arte labrada con cariño y mucho, mucho tiempo libre.

P.D. Si no sabéis qué es Halo, o aún peor, sólo lo conocéis porque Penny le pega una granada del Covenant a Sheldon en el capítulo x, ir a Wikipedia. O preguntarme. No sé. ¿Qué estáis haciendo en mi blog?